Succesverhaal Eric

Van piep naar perspectief: succesvol het leven weer oppakken bij tinnitus

Voordat Eric uitviel, werkte hij jarenlang in de ICT. Zijn werkzaamheden bestonden uit support, netwerkbeheer en het leiden van verschillende ICT-projecten, zowel op kantoor als op locatie bij klanten. Het was werk dat hij graag deed en waarin hij veel ervaring had opgebouwd. Toen er bij zijn werkgever een reorganisatie plaatsvond en zijn contract niet werd verlengd, leek een terugkeer naar zijn vorige werkgever een logische stap. Toch moest Eric op dat moment eerlijk erkennen dat hij niet meer in staat was om dat werk uit te voeren.

Zijn klachten begonnen met een hoge bloeddruk. Rond dezelfde periode kreeg hij tinnitus: een voortdurende piep in beide oren. In eerste instantie dacht hij dat de piep samenhing met zijn hoge bloeddruk en vanzelf zou verdwijnen zodra die onder controle was. Helaas bleek dat niet zo te zijn. Ook nadat zijn bloeddruk stabiliseerde, bleef de piep aanwezig. Tot op de dag van vandaag is die er nog steeds.

De constante pieptoon had steeds meer invloed op zijn dagelijks functioneren. Concentreren werd moeilijker en werken lukte uiteindelijk niet meer. De impact op zijn leven was groot. Eric kwam thuis te zitten en vond het verschrikkelijk dat hij niet meer kon werken. De situatie werd steeds zwaarder en hij kreeg te maken met een ernstige depressie.

Toch probeerde hij, ondanks alles, structuur vast te houden. Omdat werken niet meer haalbaar was, keek hij of vrijwilligerswerk mogelijk was. Eric was al langere tijd vrijwilliger bij De Witte Steen van De Zorggroep, waar hij mensen met niet-aangeboren hersenletsel ondersteunde. Daar kreeg hij de mogelijkheid om meer vrijwilligerswerk te doen. Het gaf hem een reden om zijn bed uit te komen, een werkritme te behouden en afleiding te vinden.

Hoewel hij in die periode veel op de automatische piloot deed en zich thuis vaak afsloot van de buitenwereld, bleek het vrijwilligerswerk achteraf een belangrijk keerpunt. Het gaf hem structuur, betekenis en uiteindelijk ook weer een eerste stap richting herstel.

Via Forta4U werd Eric stap voor stap begeleid in zijn re-integratietraject. In eerste instantie werd gekeken of een terugkeer naar de ICT mogelijk was, omdat dat het werk was dat hij het liefst deed. Gaandeweg werd duidelijk dat dit niet meer haalbaar was op het niveau waarop hij eerder had gewerkt. Daarom werd samen onderzocht waar zijn mogelijkheden, interesses en energie wél lagen.

Die zoektocht bracht hem uiteindelijk bij de zorg. Een richting die goed bij hem bleek te passen, mede door zijn jarenlange ervaring als vrijwilliger bij De Witte Steen. Het werk gaf hem voldoening en sloot aan bij wat hij belangrijk vond: iets kunnen betekenen voor anderen. Met ondersteuning van Forta4U lukte het Eric uiteindelijk om de stap te maken van vrijwilligerswerk naar een betaalde functie. Inmiddels werkt hij als medewerker bij De Witte Steen.

Daar is hij enorm trots op. “Ik ben vooral trots dat ik weer werk heb en weer salaris verdien. Ik voel me weer nuttig,” vertelt Eric. Na een lange periode van twijfel en onzekerheid ervaart hij weer dat hij ertoe doet. Hij heeft fijne collega’s, hoort ergens bij en heeft meer zelfvertrouwen gekregen. Ook thuis merkt hij verschil: de relatie met zijn vrouw is verbeterd en financieel geeft het rust dat hij niet volledig afhankelijk is van een uitkering.

Als Eric nu terugkijkt, ziet hij een nieuwe versie van zichzelf. “Eigenlijk zie ik een Eric 2.0. Daar mag ik best trots op zijn.”

Zijn tinnitus en depressie zijn niet zichtbaar voor anderen, maar ze zijn nog steeds onderdeel van zijn leven. Toch bepalen ze niet langer volledig zijn toekomst. Om zichzelf daaraan te blijven herinneren, wil Eric ooit een kleine tatoeage achter zijn oor laten zetten: een puntkomma (;). Voor hem staat die puntkomma symbool voor doorgaan. Een zin had kunnen eindigen, maar gaat toch verder.

Dat past precies bij zijn verhaal. Vier jaar geleden bevond Eric zich in een heel donkere periode. Nu ziet hij dat moment als het begin van een nieuw hoofdstuk. Hij is dankbaar dat hij er nog is en dat hij zijn leven opnieuw heeft kunnen oppakken.

Van piep naar perspectief. Van overleven naar weer meedoen. En vooral: van twijfel naar trots.